CMS modules by everest poker.

KRAV MAGA

logo ikm krav maga-gabi-noahKrav Maga (στα εβραϊκά) σημαίνει μαχη δια επαφής και είναι η επίσημη αυτοάμυνα και το σύστημα μάχης που χρησιμοποιείται από τις ισραηλινές αμυντικές δυνάμεις (IDF), την Ισραηλινή Αστυνομία, Υπηρεσίες Ασφαλείας και πολλές υπηρεσίες επιβολής του νόμου σε όλο τον κόσμο.

Επίσης διδάσκεται σε ιδρύματα τα οποία διέπονται από τον ισραηλινό Υπουργείο Παιδείας και έχει διδάξει σε πολίτες παγκοσμίως. Το Krav Maga αναπτυχθηκέ και βελτιώθηκε σε περιοδους συγκρουσεων. Το Krav Maga δίνει έμφαση σε εύκολες προς μάθηση τεχνικές που έχουν δοκιμαστεί σε μάχη και σε πραγματικά απειλητικές για τη ζωή καταστάσεις.
Αυτές οι μέθοδοι εκπαίδευσης έχουν χρησιμοποιηθεί από τις πιο επίλεκτες μονάδες μάχης του Ισραήλ και αποδειχθει αποτελεσματικές.

Επειδή το Krav Maga βασίζεται στα ανθρώπινα αντανακλαστικά, είναι εύκολο να μαθεύτει και να δεν περιορίζεται σε αθλητές / αθλήτριες. Οι μαθητές μαθαίνουν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους σε εχθρικές αντιπαραθέσεις, να αποφεύγονται οι τραυματισμοί και γρήγορα να ξεπερνούν τον επιτιθέμενο. Οι άμυνες στο Krav Maga περιλαμβάνουν διάφορες μεθόδους επίθεσης, όπως χτυπήματα με τον αγκώνα ή το γόνατο, κλωτσιές κλπ. καθώς και άμυνες εναντίον περισσότερους από έναν επιτιθέμενο, οπλισμένο ή άοπλο.

Μόλις ο μαθητής έχει μάθει τις βασικές αρχές του Krav Maga, αυτός / αυτή είναι ικανός/ή να προσαρμόζεται σε όλες τις καταστάσεις μέχρι να γίνει ένα αυτόματο αντανακλαστικό που θα είναι μέρος της καθημερινής ζωής αυτόυ. Οι μαθητές είναι ικανοί να εφαρμόσουν τις αρχές και τις τεχνικές του Krav Maga ακόμα και σε άγνωστες ή δυσμενείς συνθήκες, όπως σκοτεινό περιβάλλον, καθιστή ή ύπτια θέση, με περιορισμένη ελευθερία ή κίνηση ή κάτω από έντονο στρες ή / και κόπωση.

Το Krav Maga ενσωματώνει τις ψυχολογικές διαστάσεις ενός αγώνα και την εκμάθηση για το πώς να χρησιμοποιούν το περιβάλλον προς όφελός σας. Επιπλέον οι εξειδικευμένες μεθόδους κατάρτισης όχι μόνο προκαλόυν τους μαθητές σωματικά, αλλά και με ψυχική πειθαρχία για να ενισχύθει και να αναπτύχθεί η ικανότητα να αντιμετωπήσουν βίαιες συγκρούσεις κάτω από ιδιαίτερα στρεσογόνες καταστάσεις.

Το Krav Maga δεν είναι μια πολεμική τέχνη που βασίζεται στις παραδοσιακές έννοιες. Είναι μια σύγχρονη μέθοδος η οποία χαρακτηρίζεται από λογική και συσσωρεύει εύκολα, φυσικές και πρακτικές τεχνικές μέσω απλών και αυτοματων αντανακλαστικά του σώματος. Η φύση του Krav Maga προσομοιώνει πραγματικές καταστάσεις της ζωής, διδάσκει πώς να σώσει ζωές και πως να αντιμετωπίζει τη βία. Krav Maga δεν περιλαμβάνει κανόνες και περιορισμούς. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχουν αγώνες για Krav Maga, διότι έχει σχεδιαστεί για να είναι ένα ρεαλιστικό σύστημα μάχης.

Ο εκπρόσωπος της στην Ελλάδα είναι ο Γεώργιος Μηλιάς (director και instructor).

http://ikmkravmaga.gr/

kravmaga-1 kravmaga-2 kravmaga-3
kravmaga-4 kravmaga-5 kravmaga-6
kravmaga-7 kravmaga-8 kravmaga-9
kravmaga-10    

Ο κώδικας των αρχών του KARATE-DO

nitzoukoun

ΝΙΤΖΟΥΚΟΥΝ

1. Το Karate δεν είναι μόνο εξάσκηση μέσα στο Dojo.
2. Μην ξεχνάς πως το Karate ξεκινά και τελειώνει με μία υπόκλιση.
3. Στο Karate ποτέ μην επιτίθεσαι πρώτος.
4. Όποιος προπονείται στο Karate, πρέπει να ακολουθεί το δρομο της δικαιοσύνης.
5. Πρώτα μάθε καλά τον εαυτό σου. Ύστερα μπορείς να μάθεις και τους άλλους.
6. Να αναζητάς την πνευματική τελειότητα. Η τεχνική κατάρτιση είναι ένα μικρό μέσο προς αυτήν την κατεύθυνση.
7. Πάντα να χαλαρώνεις το μυαλό σου.
8. Η ατυχία γεννιέται με την τεμπελιά.
9. Το Karate είναι μία ισόβια εξάσκηση.
10. Βάλε το Karate σε ό,τι κάνεις.
11. Το Karate είναι σαν το ζεστό νερό. Αν δεν του δίνεις συστηματικά θερμότητα θα γίνει κρύο.
12. Μην σκέφτεσαι πως πρέπει να νικήσεις. Σκέψου πως δεν πρέπει να χάσεις.
13. Η νίκη εξαρτάται από την ικανότητά σου να ξεχωρίζεις τα τρωτά από τα άτρωτα σημεία.
14. Να κινείσαι ανάλογα με τον αντίπαλο.
15. Φαντάσου τα χέρια και τα πόδια του άλλου σαν κοφτερά σπαθιά.
16. Όταν βγαίνεις από το σπίτι, σκέψου πως σε περιμένουν εκατομμύρια αντίπαλοι.
17. Η στάση ετοιμότητας για τους αρχάριους είναι η φυσική στάση για τους προχωρημένους μαθητές.
18. Το Κάτα και η εμπλοκή σε μία πραγματική μάχη είναι δύο καταστάσεις εντελώς διαφορετικές.
19. Μην ξεχνάς α) τη σκληρότητα και την ηπιότητα της δύναμης, β) τη συστολή και τη διαστολή του σώματος και γ) το αργό και το γρήγορο των τεχνικών.
20. Συνέχισε να επινοείς κάθε στιγμή.

Του Σενσέι Φουνακόσι

Καράτε, η αρχαιότερη πολεμική τέχνη!

karate-older-art

Πρώτη σύνοδος Μάστερς

 

Το Καράτε αποτελεί μία από τις αρχαιότερες πολεμικές τέχνες της οικουμένης. Για πολλούς, το Καράτε είναι η βάση πολλών μαχητικών αθλημάτων και χωρίζεται σε διάφορές υποκατηγορίες… Η ακριβής χρονολογία της τελειοποίησης δεν έχει προσδιοριστεί, όμως η γέννηση του προήλθε από την πόλη Οκινάβα της Ιαπωνίας. Από τη μητρική γλώσσα των ντόπιων, το Καράτε μεταφράζεται στα ελληνικά ως: «άδειο χέρι». Ο λόγος για τον οποίο η ιαπωνική, αυτή τέχνη, πήρε αυτό το όνομα έχει ιδιαίτερη σημασία και ορίζεται ως εξής: Στο καράτε δεν χρησιμοποιούνται όπλα, ουσιαστικά σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να… αδειάσει την ψυχή και το μυαλό του από την περηφάνια και τα πάθη, και να αναζητήσει την αρετή στην τελειοποίηση της τέχνης που δεν παύει ποτέ να διδάσκεται!

Τα πιο διαδεδομένα συστήματα παραδοσιακού καράτε παγκοσμίως είναι το Shotokan, το Gōjū-Ryū, το Wado-Ryu, το Shito-Ryu και το Uechi-Ryu και το Shidokan. Τα Goju-Ryu και Uechi-Ryu είναι αδελφά σύστημα με κοινές ρίζες στο κινέζικο Κουνγκ-Φου. Στις αρχές του 1900 οι πολεμικές τέχνες «άδειων χεριών» της Οκινάουα (ή Οκινάβα) χωρίζονταν σε τέσσερα γκρουπ, ανάλογα, με την περιοχή που έδρευαν τα Dojo της εποχής: Α) Shuri-Te, Β) Naha-Te, Γ) Tomari-Te και Δ) Pangai-Noon.

Για κάποιους το Pangai-noon συγκαταλέγεται στα Naha-Te συστήματα, δηλαδή, με βάση την πόλη της Νάχα. Μετά τις 25 Οκτωβρίου του 1936 το γκρουπ “Shuri -Te ” μετονομάστηκε σε “ Shorin -Ryu ” το γκρουπ “Naha -Te ” σε “Goju -Ryu ” και το γκρουπ “Tomari -Te ” ενώθηκε με τα δύο προηγούμενα. Το έτος 1940 το τέταρτο γκρουπ “Pangai -Noon ” μετονομάστηκε σε “Uechi -Ryu ”.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η 25η Οκτωβρίου είναι η μέρα των απανταχού Καρατέκα, καθώς από το 2005 όπως ανακήρυξε ο “Okinawa Prefecture Assembly ” η συγκεκριμένη ημερομηνία είναι η «ΜΕΡΑ ΚΑΡΑΤΕ». Η πρώτη μεγάλη συνεδρία των Masters της τέχνης έγινε το 1930. Εκεί, συμμετείχαν οι ιδρυτές, του μαχητικού αθλήματος που αυτή τη στιγμή στον κόσμο μετράει αναρίθμητους αθλητές. Σημειώνεται ότι το Καράτε παρά τη δημοφιλή έκταση που έχει λάβει, δεν έχει καταφέρει ακόμη να γίνει Ολυμπιακό Άθλημα, για λόγους… ανεξήγητους.

Τα σημαντικότερα ονόματα: Kanken Toyama, Hironori Otsuka, Takeshi Shimoda, Gichin Funakoshi, Motobu Chōki, Kenwa Mabuni, Genwa Nakasone, Shinken Taira.

Καρατε Ιαπωνική πολεμική τέχνη

karate-artΗ ιστορία του Καράτε, όπως και των περισσότερων πολεμικών τεχνών χάνεται στα βάθη της ιστορίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Καράτε με την έμφασή του στα χτυπήματα με τα χέρια και τα πόδια διαφέρει σημαντικά από τις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες της Ιαπωνίας ήτοι πιθανότατα θα πρέπει να αποδεχτούμε την πιθανότητα να πρόκειται για κινέζικης καταγωγής τέχνη που πέρασε στα νησιά Ριουκιού (Οκινάουα) και από εκεί έφτασε στην Ιαπωνία στις αρχές του 20ου αιώνα. Η μεταφορά του στην Ιαπωνία και η πρώτη του συστηματοποίηση οφείλονται στον Οκιναουέζο Γκιτσίν Φουνακόσι (1868-1957) αν και αρκετά από τα στιλ του διαμορφώθηκαν από άλλους δασκάλους, Ιάπωνες και Οκιναουέζους. Το πέρασμα των χρόνων και η δημοτικότητά του έφεραν αμέτρητους μιμητές σε όλον τον κόσμο (κυρίως στις Η.Π.Α.) καθώς και την ανάπτυξη μιας αγωνιστικής διάστασης τόσο στα κάτα (προδιαγεγραμμένες φόρμες χωρίς αντίπαλο), όσο και στο κούμιτε (ελεύθερο αγώνα με διάφορους βαθμούς επαφής.

Το βασικό χαρακτηριστικό του Καράτε είναι η αποκλειστική χρήση χτυπημάτων με τα χέρια και τα πόδια. Κάθε σημείο των άκρων γίνεται μέσα από τις τεχνικές του Καράτε όπλο που στοχεύει σε διάφορα σημεία του σώματος του αντιπάλου, σημεία συνήθως ευάλωτα (με στόχο την πλήρη εξουδετέρωσή του) αλλά όχι αποκλειστικά (στις περιπτώσεις αυτές στόχος είναι η ανάπτυξη μιας ευρύτερης στρατηγικής άμυνας και επίθεσης). Άλλα χαρακτηριστικά τουλάχιστον –των περισσότερων στιλ– είναι οι βαθιές, ανοιχτές στάσεις και οι δυναμικοί συνδυασμοί αποκρούσεων (μπλοκ) και αντί-τεχνικών.

Παρά το ότι Καράτε σημαίνει «άδεια χέρια», αρκετά στιλ διδάσκουν και ένοπλες τεχνικές, συνήθως με τη μορφή κάτα. Τα όπλα αυτά είναι συνήθως μετεξελίξεις αγροτικών εργαλείων που χρησιμοποιούνταν στην Οκινάουα –αντίθετα με τις κλασσικές ιαπωνικές τέχνες, το Καράτε ήταν λαϊκή τέχνη που χρησιμοποιούταν κυρίως από πολίτες. Τα όπλα αυτά είναι τα νουντσάκου (nunchaku –δύο κοντά ραβδιά συνδεδεμένα με αλυσίδα ή σχοινί), τα τόνφα (tonfa –μακρύ κλομπ με λαβή που πλέον χρησιμοποιούνται και από πολλές αστυνομίες στον κόσμο), τα σάι (sai –κοντές μεταλλικές τρίαινες με την κεντρική ακίδα μακρύτερη), τα κάμα (kama –κοντά δρεπάνια) και το μπο (bo –μακρύ κοντάρι μήκους περίπου δύο μέτρων).

Για διάφορους λόγους σχετικούς –κυρίως– με τη δημοτικότητά του, το Καράτε σήμερα εκπροσωπείται από διάφορα στιλ. Τα γνωστότερα είναι τα:

ΣΟΤΟΚΑΝ - SHOTOKAN: Το φερόμενο και ως πιο «ορθόδοξο» στιλ –αν μη τι άλλο το πιο ευρέως διαδεδομένο– και ένα από τα δύο που υποστηρίζουν ότι βρίσκονται κοντύτερα στο πραγματικό στιλ του Γκιτσίν Φουνακόσι. Εξαπλώθηκε πολύ χάρη στον μαθητή του Φουνακόσι, Μασατόσι Νακαγιάμα (1913-1987) και στην οργάνωση J.K.A. (Ιαπωνική Ένωση Καράτε) η οποία έστειλε υψηλόβαθμους δασκάλους της σε όλον τον κόσμο στις δεκαετίες 1960-1970. Επίσης, ένα από τα πρώτα στιλ που καθιέρωσαν τους αγώνες μεταξύ ασκουμένων –ο Φουνακόσι τους απαγόρευε.

ΟΥΑΝΤΟ ΡΙΟΥ - WADO RYU: Το Ουάντο Ρίου δημιουργήθηκε από τον μαθητή του Φουνακόσι, Χιρονόρι Οτσούκα (1890-1982). Ο Οτσούκα είχε ήδη μελετήσει για αρκετά χρόνια τζουτζούτσου πριν ξεκινήσει να μελετά Καράτε και το στιλ του έχει διαποτιστεί από τις αρχές διδασκαλίας της κλασσικής αυτής ιαπωνικής τέχνης.

ΓΚΟΤΖΟΥ ΡΙΟΥ - GOJU RYU: Το Γκότζου Ρίου είναι ένα από τα στιλ της Οκινάουα που εξελίχθηκαν ανεξάρτητα από τον Φουνακόσι. Δημιουργήθηκε από τον Τσοτζούν Μιγιάγκι (1888-1953) και έγινε διάσημο, κυρίως εκτός Ιαπωνίας, από τον δάσκαλο Γκόγκεν Γιαμαγκούτσι (1909-1989).

ΣΙΤΟ ΡΙΟΥ - SHITO RYU: Το Σίτο Ρίου είναι το τέταρτο από τα λεγόμενα «μεγάλα» στιλ Καράτε. Είναι επίσης καθαρόαιμο στιλ της Οκινάουα και δημιουργήθηκε από τον Κένουα Μαμπούνι (1889-1952) ο οποίος συνέθεσε στοιχεία από τα παραδοσιακά συστήματα Νάχα Τε και Σούρι Τε –Νάχα Τε είχε διδαχθεί και ο Μιγιάγκι του Γκότζου Ρίου.

ΣΟΤΟΚΑΙ ΕΓΚΑΜΙ ΡΙΟΥ - SHOTOKAI EGAMI RYU: Το δεύτερο στιλ που διεκδικεί την «ορθοδοξία» σε σχέση με τις διδαχές του Γκιτσίν Φουνακόσι. Το ίδρυσε ο μαθητής του Φουνακόσι, Σιγκέρου Εγκάμι (1912-1981) και οι διαφορές του με το Σότοκαν είναι κυρίως ως προς τη χρήση της ενέργειας του αντιπάλου.

ΚΙΟΚΟΥΣΙΝ ΚΑΙ - KYOKUSHIN KAI: Δημιούργημα του «ιαπωνοποιημένου» Κορεάτη Μασουτάτσου «Μας» Ογιάμα (1923-1996), μαθητή του Γκιτσίν Φουνακόσι. Ο Ογιάμα έγινε διάσημος από διάφορες πρακτικές εφαρμογές των ικανοτήτων του (σπασίματα κ.λπ.) καθώς και από το πολύ σκληρό, πλήρους επαφής στιλ της τέχνης του. Το Κιούκουσιν Κάι είναι η επίσημη γραμμή του στιλ του Μασουτάτσου Ογιάμα –ένα άλλο παρακλάδι του, το Ογιάμα Καράτε, διοικείται από τον μαθητή του Μασουτάτσου Ογιάμα, Σιγκέρου Ογιάμα.

ΣΟΡΙΝ ΡΙΟΥ - SHORIN RYU: Ένα ακόμα στιλ της Οκινάουα, μετεξέλιξη του Σούρι Τε από τον Τσοσίν Τσιμπάνα (1887-1969). Δίνει ιδιαίτερο βάρος στην εκπαίδευση σε όπλα (βλ. παραπάνω) τα οποία ονομάζονται κομπούντο.

ΜΑΤΣΟΥΜΠΑΓΙΑΣΙ ΣΟΡΙΝ ΡΙΟΥ - MATSUBAYASHI SHORIN RYU: Το πιο σύγχρονο από τα στιλ της Οκινάουα, δημιουργημένο από τον Σοσίν Ναγκαμίνε (1907-1997). Όπως και τα άλλα συναφή στιλ δίνει αρκετή έμφαση στην εξάσκηση σε κάτα τόσο άοπλα όσο και ένοπλα

ΣΟΡΙΝΤΖΙ ΡΙΟΥ - SHORINJI RYU: Σύγχρονο στιλ με έδρα στο Παρίσι, δημιουργημένο από τον Ρίτσαρντ Λι το 1982. Στην ύλη του περιλαμβάνεται και Τάι Τσι Τσουάν, στιλ Γιανγκ.

ΣΙΝΤΟΚΑΝ - SHIDOKAN: Σύγχρονο στιλ δημιουργημένο το 1979 από τον Γιοσίτζι Σοένο. Σκληρό στιλ με αγώνες πλήρους επαφής χωρίς προστατευτικά.

ΟΥΕΤΣΙ ΡΙΟΥ - UECHI RYU: Στιλ της Οκινάουα το οποίο ίδρυσε ο Κανμπούν Ουέτσι (1877-1948) και εξάπλωσε ο γιος του Κανέι Ουέτσι (1911-1991). Το στιλ έχει έντονες επιρροές από τις κινέζικες πολεμικές τέχνες.

Καράτε – Από την Οκινάουα στην Ιαπωνία (Μέρος ΙΙ)

karateII

Έγραφα στο προηγούμενο κείμενο για το καράτε ότι οι ιάπωνες το αντίκρισαν για πρώτη φορά το 1922, όταν ένας δάσκαλος σχολείου από την Οκινάουα, ο Φουνακόσι Γκιτσίν (1868-1957) αποφάσισε να κάνει το παράτολμο διάβημα να το μεταφέρει στο Τόκιο από την πατρίδα του (και του ίδιου, και του καράτε) την Οκινάουα. Η ιστορία του Φουνακόσι, όπως καταγράφεται και από τον ίδιο στα βιβλία του, όσο και από τους επιγόνους του είναι μια από εκείνες τις κινηματογραφικές ιστορίες που κάνουν τις πολεμικές τέχνες ελκυστικές ειδικά στους πιο αδύναμους: γόνος καλής, σχεδόν αριστοκρατικής (για τα δεδομένα της κοινωνίας της Οκινάουα) οικογένειας και αρκετά αδύναμος στα παιδικά του χρόνια, έγινε φίλος με το γιο ενός διακεκριμένου καρατέκα, του Αζάτο Γιασουτσούνε (ή Ασάτο Άνκο, στη γλώσσα της Οκινάουα, 1827-1906) με αποτέλεσμα να γίνει μαθητής του και στη συνέχεια μαθητής ενός φίλου του Αζάτο, επίσης διακεκριμένου καρατέκα με το όνομα Ιτόσου Γιασουτσούνε (ή Ιτόσου Άνκο, 1831-1915).

Τα στιλ που μελέτησε ο Φουνακόσι δε θα ήταν άμεσα αναγνωρίσιμα από τους σημερινούς καρατέκα καθώς εκείνη την εποχή το καράτε που διδασκόταν σε κάθε περιοχή έπαιρνε απλώς το όνομα της ίδιας της περιοχής· συνεπώς αφού ο Φουνακόσι και οι δάσκαλοί του ήταν από την περιοχή Σούρι, τα καράτε τους λέγονταν συλλήβδην «Σούρι-τε». Ο ίδιος ο Φουνακόσι αναφέρει ότι τα μόνα στιλ που ξέρει να έχουν φτάσει στην εποχή του αυτούσια από το παρελθόν είναι το Γκότζου-ρίου της οικογένειας Μιγιάγκι και το Σίτο-ρίου της οικογένειας Μαμπούνι, καθώς και ότι τα κάτα που διδάχθηκε από τους δικούς του δασκάλους θα αποκαλούνταν από τους παλαιότερους της Οκινάουα, Σορέι-ρίου και Σορίν-ρίου, όμως στην πραγματικότητα σε όλη του τη ζωή απέφυγε να ονομάσει το στιλ του με κάποιο συγκεκριμένο όνομα.

Εδώ αξίζει να αναφέρουμε παρενθετικά ότι η ονομασία «Σότοκαν» (松濤館) και η σχετική της, «Σοτοκάι» (松濤會) η οποία αρχικά αναφερόταν στην οργάνωση του Φουνακόσι για την προώθηση του καράτε και που αργότερα μετατράπηκε σε στιλ από το Σιγκέρου Εγκάμι (1912-1981), για πολλά χρόνια χρησιμοποιούνταν όχι ως προσδιοριστικά του στιλ αλλά ως προσδιοριστικά του ντότζο στο οποίο δίδασκε ο Φουνακόσι –ο ίδιος αναφέρει ότι την ονομασία την εισηγήθηκαν κάποιοι μαθητές του, χρησιμοποιώντας το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο «Σότο» (松濤) που σημαίνει «κυματισμός των πεύκων από τον άνεμο» και προσθέτοντας το «καν» () που σημαίνει «χώρος, αίθουσα» και, ενίοτε, το «ρίουου» () που σημαίνει «σχολή», ή «παράδοση». Μετά το θάνατο του Φουνακόσι, το Σότοκαν (μέσω της οργάνωσης Japan Karate Association日本空手協会) και το Σοτοκάι (μέσω της οργάνωσης Νιχόν Καράτε Ντο Σοτοκάι /日本空手道松濤館) θεωρούνται οι θεματοφύλακες της κληρονομιάς του Φουνακόσι.

Επιστρέφοντας στον ίδιο τον Γκιτσίν Φουνακόσι και την εξάσκησή του, φαίνεται ότι η σχέση που δημιούργησε με το Σούρι-τε (η ονομασία καράτε θα ερχόταν αργότερα) και με τους Αζάτο και Ιτόσου, ήταν αρκετή ώστε ο νεαρός ακόμα δάσκαλος να αποφασίσει να ξεκινήσει μια «καριέρα» παράλληλη με αυτή μέσω της οποίας κέρδιζε τον επιούσιο στα δημοτικά σχολεία της Οκινάουα· να ξεκινήσει, δηλαδή, να διδάσκει και Σούρι-τε. Και κρίνοντας από την επιτυχία που είχε, ο τρόπος που είχε αντιληφθεί και συνδυάσει τα στιλ των δύο δασκάλων του και η διδασκαλία του ήταν αρκετά επιτυχημένα ώστε να αποκτήσει ένα σημαντικό μαθητολόγιο και στις αρχές της δεκαετίας του 1910, να αποφασίσει να δοκιμάσει την τύχη του στην Ιαπωνία.

Το κλίμα στην Ιαπωνία εκείνη την εποχή ήταν ιδιαίτερα πρόσφορο για τις πολεμικές τέχνες: γύρω από τον ετοιμοθάνατο αυτοκράτορα Μέιτζι (1852-1912, διοικ. 1867-1912) είχε ξεκινήσει να δημιουργείται ένας πυρήνας στρατιωτικών με σαφείς τάσεις ουσιαστικής ανάληψης της εξουσίας και έκδηλες επεκτατικές βλέψεις προς την Ασία. Ο πυρήνας αυτός κέρδισε έδαφος με την άνοδο στην εξουσία του αυτοκράτορα Τάισο (1879-1926, διοικ. 1912-1926) ο οποίος είχε σοβαρά προβλήματα υγείας εκ γενετής και στην ουσία τον υποσκέλισε, επιβάλλοντας μια νοοτροπία βαθμιαία αυξανόμενου εθνικισμού. Οι πολεμικές τέχνες, οι οποίες είχαν ξεκινήσει ήδη να γίνονται δημοφιλείς στο τέλος της περιόδου Μέιτζι με τη δημιουργία της οργάνωσης Ντάι Νίπον Μπουτοκουκάι (大日本武德會) το 1895, άρχιζαν να γίνονται μέρος της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και κάθε τι σχετικό μ’ αυτές περιβαλλόταν από μια άλω «πολεμικής αρετής», «υψηλού εθνικού φρονήματος» και «επιστροφής στο πνεύμα των σαμουράι».

Στο περιβάλλον αυτό, ο Φουνακόσι κλήθηκε να επιδείξει την πολεμική του τέχνη, το καράτε (γραμμένο με τα ιδεογράμματα空手), αρχικά το 1917 στο Μπουτοκουντέν (武徳殿) του Κιότο και αργότερα, το 1922, στην Πρώτη Αθλητική Έκθεση της Ιαπωνίας η οποία έγινε στο Οτσανομίζου του Τόκιο· στο μεταξύ, το 1921 είχε μεσολαβήσει μια επίδειξη μπροστά στο διάδοχο του ιαπωνικού αυτοκρατορικού θρόνου (και μελλοντικού αυτοκράτορα), Χιροχίτο στο κάστρο του Σούρι, στην Οκινάουα. Και όπως φαίνεται, οι επιδείξεις αυτές ήταν αρκετά αποτελεσματικές ώστε να κινήσουν το ενδιαφέρον ενός ανθρώπου που θα βοηθούσε στην πραγματική απογείωση του καράτε: του Κάνο Τζίγκορο (1860-1938), του ιδρυτή του τζούντο.

Όπως λέει και ο ίδιος ο Φουνακόσι, ο Κάνο είδε την επίδειξη και του ζήτησε να πάει στο Ινστιτούτο Κόντοκαν και να διδάξει τον ίδιο και κάποιους μαθητές του, καράτε. Όταν δε, πήγε στο Κόντοκαν βρέθηκε προς μεγάλη του έκπληξη μπροστά σε ένα πλήθος τζουντόκα που παρακολούθησαν με πολύ ενδιαφέρον την επίδειξη, έκαναν ερωτήσεις και δήλωσαν την επιθυμία να μάθουν περισσότερα· ο ίδιος ο Κάνο ζήτησε μάλιστα να μάθει τουλάχιστον δύο-τρια από τα κάτα του καράτε, αντιλαμβανόμενος από την προσωπική του εμπειρία στο τζούντο ότι η εκμάθηση του πλήρους προγράμματος μελέτης θα απαιτούσε χρόνια εξάσκησης. Παρόλα αυτά, και καθώς οι απόψεις του Κάνο έχαιραν μεγάλης εκτίμησης τόσο μεταξύ των πρώτων γενεών του τζούντο, όσο και μεταξύ των μελών των υψηλών κοινωνικών τάξεων της εποχής, το καράτε εδραιώθηκε ως κάτι που άξιζε τον κόπο να μελετηθεί σε βάθος.

Από το Κόντοκαν στη στρατιωτική ακαδημία Τογιάμα, στο δικό του ντότζο στο Τόκιο και σιγά-σιγά σε όλη την πόλη και σε όλη τη χώρα· η πορεία του Φουνακόσι και της τέχνης του δε σταμάτησε ποτέ από εκείνες τις πρώτες επιδείξεις. Όπως όλες οι πολεμικές τέχνες, γνώρισε βεβαίως μια κάμψη κατά τη διάρκεια του πολέμου (οπότε και καταστράφηκε το πρωτότυπο Σότοκαν ντότζο στο Μετζίρο του Τόκιο) καθώς και μετά, όταν η κυβέρνηση των συμμάχων προσπάθησε να ελέγξει τη δημόσια διδασκαλία των πολεμικών τεχνών θέλοντας να αποφύγει την παράπλευρη προπαγάνδα προς τους πολίτες, όμως από εκεί και ύστερα και, ειδικά με τη δημιουργία της Japan Karate Association το Μάιο του 1949, τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν όλο και καλύτερα.

Αν και το καράτε δεν έχει κλείσει παρά έναν αιώνα στην Ιαπωνία, στη συνείδηση του κοινού (τόσο εκεί όσο και στον υπόλοιπο κόσμο) έχει εδραιωθεί σαν μια καθαρά ιαπωνική πολεμική τέχνη· από το 1972 μάλιστα, οπότε και η Οκινάουα «επιστράφηκε» στην Ιαπωνία από τις ΗΠΑ, όσοι το πιστεύουν έχουν και τεχνικά δίκιο. Στην ενδοχώρα της Ιαπωνίας υπάρχουν άφθονα ντότζο τουλάχιστον δέκα διαφορετικών στιλ και χιλιάδες ασκούμενοι όλων των ηλικιών, ενώ στη γενέτειρά του, την Οκινάουα αποτελεί τόσο ένα από τα βασικά προς εξαγωγή «προϊόντα» όσο και έναν από τους βασικούς πόλους τουριστικής έλξης: οι οργανωμένες εκδρομές στην Οκινάουα συχνά περιλαμβάνουν και μια επίσκεψη σε κάποιο οικογενειακό/παραδοσιακό ντότζο όπου οι επισκέπτες μπορούν να δουν πώς γινόταν η εξάσκηση της τέχνης πριν ο Φουνακόσι Γκιτσίν τη συστήσει στην Ιαπωνία και από εκεί σε όλον τον κόσμο. Και ακόμα και σήμερα, οι πιο ηλικιωμένοι κάτοικοι των νησιών εξακολουθούν να απορούν πώς το χόμπι των παππούδων τους, έφτασε να γίνει γνωστό ακόμα και στην τελευταία γωνιά της γης.

Γρηγόρης Α. Μηλιαρέσης

Περισσότερα Άρθρα...

  1. Η Τέχνη του Καράτε
Friday the 14th.
Copyright 2013

©

Powered by InternetExelixis.com Joomla 2.5 Templates.